“1965’ten 1975’e kadar olan dönem, stabil hipertermi okullarının ve trendlerinin şekillenmeye başladığı hipertermi gelişimindeki “kristalleşme aşaması” idi. Bu dönem, onkoloji alanında aktif olan önde gelen Alman fizikçi Manfred von Ardenne’nin adıyla anılmıştır. Von Ardenne örneği, hipertermi evriminin iç modellerini çeşitli nedenlerle göstermek için çok önemlidir:

• Birincisi, o, genellikle dünya hipertermisinden bir adım önde olan, etkisizse konseptleri ve teknik çözümleri kolayca değiştiren olağanüstü zekaya sahip bir adamdı.
• İkincisi, fiziksel ve teknik bilgisi kesinlikle dünya çapında en üst düzeydeydi ve teknik yetenekleri neredeyse sınırsızdı.
• Üçüncüsü, sosyalist Doğu Almanya’da bağımsız bir araştırmacıydı; bu nedenle, araştırması ve uygulaması ticari önyargılardan etkilenmedi ve batı dünyasında kaçınılmaz olarak olduğu gibi belirli bir teknolojiye ve ticarileştirilmesine bağlı değildi.
• Dördüncüsü, kendi araştırma enstitüsünün yönetici direktörüydü ve bu nedenle araştırmalarında kesinlikle özgürdü.
• Beşincisi, araştırmasının mali açıdan sınırlı olmadığı görülmektedir.
• Altıncısı ve çok önemlisi, genel olarak kanser tedavisi aradığı için hipertermi alanıyla hiçbir şekilde sınırlı değildi.

Bu faktörlerin karmaşık etkisi, hipertermi araştırması ve geliştirilmesi için olağanüstü bir ortam yarattı ve bu benzersiz koşullar altında hangi sonucun elde edildiğini düşünmek çok ilginçtir.

Von Ardenne, onkoloji alanındaki faaliyetlerine 1965 yılında, baş soğutmalı iki odacıklı bir hipertermi banyosu geliştirdiğinde başladı. Zaten 1965’te yapılan ilk in vitro deneylerinde, tümörlerin seçici ısı hassasiyetini doğruladı [99] ve kısa bir süre sonra Heidelberg Üniversitesi‘nde aşırı hipertermi ile tümörün DL-gliseraldehit ile asitleştirilmesinin kombinasyonuna dayanan kanserin çok aşamalı kemoterapisi konseptini sundu [100,101].

1966’da, “aşırı hipertermi ile kanser tedavisinde kanserli ve sağlıklı hücreler arasında neredeyse sonsuz seçicilik alanının keşfini” [102] ilan etti ve bu da “küresel hipertermi yarışını” tetikledi.

von Ardenne‘nin ilk çalışmalarındaki genel ton, başlangıçta hipertermiyi bağımsız, toksik olmayan ve seçici bir kanser tedavisi olarak gördüğünü ve görünüşe göre hipertermiye güvenerek tüm kanser tedavisi sorunlarını tek bir adımla çözmek için Napolyonvari planları olduğunu düşündürmektedir. Ancak – görünüşe göre 1967’de – von Ardenne, in vitro ve in vivo sonuçların uyuşmazlığı fenomeniyle karşılaştı [103] ve aynı zamanda yetersiz hipertermi etkinliği sorunuyla mücadele etti, bu da termal hassasiyet artırıcı ajanlar için aktif arayışa yansıdı. Menadion da dahil olmak üzere birçoğu 1967’den 1969’a kadar test edildi, menadionun etkisi metilen mavisi [104]; aterbin [105], progesteron [106] ve dimetilstilbestron [107], Tween 80 [108], A vitamini [109], dimetilsülfoksit [109] ve antikorlar tarafından geliştirildi.

Son olarak, von Ardenne, radyoterapi [110] dahil olmak üzere bir modifiye edici kokteyl ile kansere saldırmaya çalıştı**. Görünüşe göre hiperglisemi sayesinde tümörün asitleştirilmesi fikri ancak 1968 civarında ortaya çıktı [111]. 1969’da hiperglisemik modifikasyon olarak teorik bir açıklama aldı [112], ancak diğer asitleştiriciler için arayış 1970’te de devam etti [113].

Aynı zamanda, von Ardenne aşırı hipertermiyi orta düzeyde (40 °C) olanla değiştirdi [114].

Böylece von Ardenne, “orta düzeyde aşırı yüklenmeyi” dünya hipertermisinden 25 yıl önce fark etti.

1969’da, hipertermi, hiperglisemi ve yumuşak X-ışınlarının kombinasyonuna dayanan farelerde in vivo deneylere başladı [115] ve hemen yüksek etkinlik bildirdi [116].

1972’de, Ardenne, “seçici çok fazlı kanser terapisi” (sCMT) [117] kapsamlı bir konseptini sundu, burada “glikoliz aktivasyonu yoluyla uzun süreli asitleşme”, kanser tedavisinin ana mekanizması olarak ilk kez bahsedildi, orta düzeyde hipertermi (40 °C) ise sadece destekleyici bir yöntem olarak kabul edildi.

[…]

* Daha sonra, 1973’te von Ardenne‘nin konsepti son bileşenle tamamlandı – sCMT’nin bir çarpanı olarak kabul edilen çok aşamalı oksijen terapisi.

* Bu konsept şu anda aktif olarak geliştirilmektedir, bu da von Ardenne’nin bir kez daha zamanının 20–30 yıl ilerisinde olduğu anlamına gelmektedir.

* 1985/1987’den itibaren von Ardenne, Selectotherm WBH + LH konseptini reddetti ve onu yalnızca su filtrelenmiş kızılötesi A radyasyonu ile tüm vücut hipertermisine dayanan IRATHERM konseptiyle değiştirdi.

* 1991’de, Dresden’deki von Ardenne Uygulamalı Tıbbi Araştırma Enstitüsü’nün temelleri üzerine kurulan von Ardenne Sistematik Çok Aşamalı Kanser Terapisi Kliniği (sCMT) açıldı ve sistematik klinik testlerin yapılmasına olanak sağlandı.

* 1992’de, aşırı tüm vücut hipertermisi için yeni bir sistem olan IRATHERM 2000 piyasaya sürüldü ve 1993’te sCMT’nin son versiyonu tamamlandı: aşırı tüm vücut hipertermisi + seçici hiperglisemik termodinamik + destekleyici hiperoksemi.

[…devamı geliyor]